Kao što je rečeno u istorijatu kluba, utakmice našeg kluba su se igrale na različitim lokacijama, u različitim ambijentima, čak i pod svetlošću lampi petrolejki, ali je zajednicko za sva mesta da su ona uvek bila odlično posećena od strane navijača. Često su navijači bili taj odlučujući faktor za pobede našeg kluba.
U vremenu kada je osnovan naš klub i u početnim godinama bitisanja istog, "na snazi" su bili neki drugi, normalni sistemi vrednosti, tako da je bavljenje sportom bilo jedan od najvažnijih ciljeva omladine, a dobri sportisti su bili među najcenjenijim članovima sredine. U tom vremenu i sve sportske priredbe su bile odlično posećene, tako da je to bio i slučaj i sa našim klubom. Iz tog vremena se pamte prijateljske utakmice protiv naših najtrofejnih klubova, Partizana i Crvene Zvezde, kada je prostor oko košarkaškog terena na stadionu bio mali da prihvati sve posetioce iz Novog Miloševa i okolnih mesta.
Godine 1989.-te, grupa Miloševčana, inače vatrenih navijača Partizana i C. Zvezde i u tom vremenu redovni posetioci utakmica tih klubova, odlučuje da po ugledu na Grobare, Delije, Torcidu, BBB... osnuje navijačku grupu KK "Vojvodina" i daju joj ime "NM Divission". Inicijativni odbor su sačinjavali (iz razloga što ne znam svima imena i prezimena, a verujem da i posetioci sajta bolje ih poznaju po nadimcima, nabrojacu nadimke): Kića Kotrljan, Odža, Juga Đera, Milan Trajlov, Dule Savić, Arkadija, Dragiša Cucić, Cunji, Pajko, Conja, Goran Rakazov, Miledžija...
Naš klub se takmičio tada u Letnjoj područnoj ligi i svoje utakmice je odigravao na otvorenom terenu, pored stadiona. Svojevrstan šok navijači su napravili na prvoj utakmici, kada su organizovano dosli na tribine na početku utakmice i zasuli ceo teren papirima uz gromoglasno navijanje i pevanje, a bili su i opremljeni i sa pirotehničkim navijačkim sredstvima (dimnim bombama, bakljama...). Igrači oba tima, kao i službena lica su bili u neverici da se
to stvarno događa i dobar deo utakmice su više obraćali paznju na događanja u publici nego na igru! Posle nekog vremena se vest raširila, pa je mnogo ljudi dolazilo na utakmice da vidi šta će navijači da urade, ali su svi poneseni atmosferom i događanjima na terenu, uzimali aktivno učešće u navijanju, tako da se pravila odlična atmosfera i sa nestrpljenjem se isčekivala svaka sledeća utakmica.
U tadašnjem sportskom nedeljniku "Tempo" je čak izašla kratka reportaža o osnivanju navijačke grupe jednog malog košarkaškog tima, te su kasnije i klubovi iz okolnih mesta pravili navijačke grupe, međutim jedina koja je bila približno organizovana kao naša je bila ona iz Srpske Crnje, te su par sezona utakmice izmedju naša dva tima bile zanimljive iz više aspekata, a od strane organa reda su bile proglašavane za "utakmice visokog rizika". Na njima su se događale i one manje lepe stvari koje donosi organizovano navijanje (kamenovanje autobusa, tuče, lomljenje inventara...). Na "krilima" podrške "NM Divissiona" klub je ostvario i najveći uspeh, plasman u Prvu Srpsku ligu, i to na čuvenoj odlučujućoj utakmici u sali škole, bas protiv ekipe Srpske Crnje.
Po istupanju kluba iz lige, gasi se i navijačka grupa, ali je i u kasnijim teškim vremenima, naš klub imao podršku navijača na svim mečevima, sve do današnjih dana, kada je sala osnovne škole uglavnom mala da primi sve one koji bi svojim navijanjem da pomognu klubu da ostvari nove pobede. Na nekim utakmicama, naš klub je imao i podršku novoosnovane navijačke grupe FK "Vojvodina" Novo Miloševo, "Vojvode". Atmosfera na našim utakmicama i posećenost istih je više puta pohvaljivana i isticana kao primer na sastancima Udruženja klubova i Takmičarske komisije Druge Srpske lige.
